Odpowiedzialna konsumpcja ubrań

(Edycja: Odpowiedzialna konsumpcja, warsztat 1/4)  

Główne cele:

Zidentyfikowanie globalnych współzależności związanych z odpowiedzialną konsumpcją i budowanie motywacji do zmiany nawyków konsumenckich

Podczas warsztatów uczestnicy i uczestniczki: 

Czas: 

2h

Materiały:

Długopis (1 dla każdej osoby uczestniczącej), papier (najlepiej makulaturowy/ponownego użytku), duża mapa świata, projektor, komputer, głośniki.

Do druku:

Przebieg:

1. Rozgrzewka: Rozmowa w parach (15 min)

Podziel uczestników i uczestniczki na pary i daj im 5 minut na poznanie się. Następnie poproś wszystkich, aby powiedzieli 2 zdania na temat osoby, z którą rozmawiali: jej imię i jedną dodatkową informację (na przykład o jej pracy, hobby itp.). Jak we wszystkich ćwiczeniach rozgrzewkowych, celem tego zadania jest pokonanie bariery językowej i uzyskanie pierwszego doświadczenia w czasie warsztatu w posługiwaniu się językiem angielskim w bezpiecznych warunkach.

2. Mówienie: Bingo (15 min)

Każdy uczestnik i uczestniczka otrzymuje tabelę z Załącznika 1. W każdym polu znajduje się instrukcja rozpoczynająca się od słów: znajdź osobę, która… Wszystkie instrukcje dotyczą szeroko pojętej edukacji globalnej. Zadaniem uczestników i uczestniczek jest odnalezienie osoby spełniającej dane kryterium i wpisanie jej imienia w odpowiednim polu. Imiona nie powinny się powtarzać (chyba że w grupie jest mało osób). Kiedy osoba prowadząca powie “start” uczestnicy i uczestniczki wstają i szukają pierwszej osoby, z którą chciałyby porozmawiać. Kiedy skończą rozmowę z tą osobą, szukają kolejnej, aż wypełnią wszystkie luki. Jeśli to zrobią, mogą krzyknąć „bingo”, aby zasygnalizować, że skończyły. Daj dwie dodatkowe minuty pozostałym osobom i zakończ grę, prosząc uczestników i uczestniczki, aby wrócili na swoje miejsca.

Po powrocie do kręgu podsumuj odpowiedzi na pytania, pozostawiając na koniec punkt dotyczący dżinsów. Pozwoli on płynnie przejść do kolejnej części warsztatu.

Sprawdzając odpowiedzi na pytanie o trzy kraje Globalnego Południa, wyjaśnij pojęcie i pokaż na mapie kraje Globalnego Południa.

Przykład definicji: The phrase “Global South” refers broadly to the regions of Latin America, Asia, Africa, and Oceania. It is one of a family of terms, including “Third World” and “Periphery,” that denote regions outside Europe and North America, mostly (though not all) low-income and often politically or culturally marginalized (journals.sagepub.com/doi/pdf/10.1177/1536504212436479).

Przed rozpoczęciem gry upewnij się, że uczestnicy i uczestniczki rozumieją wszystkie słowa w tabeli oraz instrukcję gry. W razie potrzeby możesz zaprezentować, jak powinno wyglądać ćwiczenie (poprzez przeprowadzenie przykładowej rozmowy z jedną z osób uczestniczących) 

3. Mówienie i czytanie: Skąd pochodzą moje dżinsy? (8 min)

Podziel uczestników i uczestniczki na małe grupy. Każda grupa otrzymuje trasę, którą pokonuje para dżinsów, zanim dotrze do naszych rąk (Załącznik 2). Zadaniem uczestników i uczestniczek jest zaznaczenie na mapie wszystkich krajów wymienionych w opisie trasy (Załącznik 3). W razie potrzeby czy wątpliwości mogą skorzystać z dużej mapy dostarczonej przez osobą prowadzącą.

Po kilku minutach poproś grupy, aby pokazały swoje mapy i porównały z innymi. Podsumowując, omów konsekwencje takiej sytuacji (duże wydatki na transport, zanieczyszczenie środowiska, zużycie zasobów, np. ropy). Skoro konsekwencje są tak duże, dlaczego tak wygląda ten proces? (bo to i tak jest tańsze niż ulokowanie całej produkcji np. w Europie, gdzie pracownikom i pracownicom trzeba płacić więcej, respektować ich prawa itp.). Trasa jeansów od samego początku (pole bawełny) do końca (ręce klientów/ek) obejmuje średnio 19 000 km. Kontynuując temat, poproś uczestników i uczestniczki, aby odgadli, ile litrów wody potrzeba do wyprodukowania jednej pary dżinsów (średnio 10 000!).

4. Mówienie: kto na tym zarabia? (7 min)

Wiemy skąd pochodzą nasze dżinsy, ile wody potrzeba do wyprodukowania jednej pary, przyjrzyjmy się teraz, kto na tym zarabia. Każda grupa otrzymuje pocięty rysunek dżinsów, przedstawiający procent zarobków (Załącznik 4) oraz nazwy poszczególnych elementów łańcucha, np. zysk marki, marża firmy itp. (Załącznik 5). Zadaniem grup jest dopasowanie procentów do elementów łańcucha. 

Poprawna odpowiedź:

Podsumowując, zapytaj o przyczyny i konsekwencje takiego podziału zysków i na ile zdaniem uczestników i uczestniczek jest to sprawiedliwe.

5. Czytanie i mówienie: warunki pracy (20 min)

Przyjrzyjmy się teraz warunkom pracy tych, którzy znajdują się na samym końcu łańcucha. Daj każdej osobie jedną z historii (Załącznik 6). Możesz dostosować poziom tekstu do umiejętności językowych danej osoby (lub pozwolić im wybrać samodzielnie pomiędzy łatwym, średniozaawansowanym i trudnym tekstem, postaraj się jednak zachować proporcje, tak by mniej więcej ⅓ grupy otrzymała każdy tekst). Poproś, by osoby uczestniczące podkreśliły podczas czytania nowe dla nich słowa i wyjaśnij je zanim przejdziecie do następnego kroku. Następnie poproś osoby, które czytały tę samą historię, by usiadły razem w grupie. Przekaż każdej z trzech nowo utworzonych grup tekst uproszczonej deklaracji praw człowieka (Załącznik 7) i poproś o zaznaczenie praw, które zostały naruszone w danej historii. Podsumuj wspólnie ćwiczenie, czytając prawa, które według uczestników i uczestniczek zostały złamane. Jednym z wniosków może być to, że naruszenie jednego prawa bardzo często prowadzi do naruszenia wielu innych praw.

6. Słuchanie: historia rzeczy (25 min)

Podsumowując, pokaż uczestnikom i uczestniczkom The Story of Stuff, film prezentujący w zwięzłej i przystępnej formie proces produkcji, użytkowania i utylizacji rzeczy. Film zawiera mnóstwo informacji, warto więc go podsumować, pytając osoby uczestniczące, co je najbardziej zainteresowało lub zaskoczyło.

Uwaga: jeśli okaże się, że czas warsztatu się kończy, możesz zrezygnować z filmu zachęcając, by osoby uczestniczące obejrzały go w domu. Nie pomijaj jednak kolejnego punktu – szukania rozwiązań, ponieważ skupienie się na rozwiązaniach i zobaczenie, co my jako konsumenci i konsumentki możemy zrobić, jest jednym z kluczowych celów spotkania i ważnym elementem filozofii sayBabel.

7. Mówienie: co mogę zrobić? (15 minut)

W małych grupach (raczej nowych, żeby uczestnicy i uczestniczki mieli możliwość porozmawiania z różnymi osobami) uczestnicy i uczestniczki wymyślają jak najwięcej rozwiązań, które każdy z nich może zastosować w odniesieniu do problemów omawianych na warsztacie (np. ograniczanie konsumpcji; sprawdzanie, skąd pochodzą produkty, które chcemy kupić; branie udziału w akcjach społecznych; podpisywanie petycji…). Podsumuj, prosząc pierwszą grupę o wymienienie jednego pomysłu, potem następna grupa wymienia kolejny (bez powtarzania tego, co już było) i tak w kółko, aż wszystkie spisane pomysły zostaną wymienione. Możesz także podzielić się z uczestnikami i uczestniczkami jedną z historii światozmieniaczy/ek związanych z przemysłem odzieżowym, która pokazuje, że alternatywy są nie tylko możliwe, ale już istnieją.

8. Podsumowanie (15 min)

Zaproś uczestników i uczestniczki do podzielenia się opinią na temat warsztatu oraz jedną zmianą, którą od dziś chcieli/łyby wprowadzić w życie. Na koniec zaproś osoby uczestniczące do wypełnienia ewaluacji.

Po warsztatach możesz podzielić się z uczestnikami i uczestniczkami materiałami dodatkowymi (Załącznik 8) oraz słownikiem (Załącznik 9).

Bibliografia:

Chcesz samodzielnie przygotować i przeprowadzić warsztaty sayBabel na ten lub inny temat? Potrzebujesz więcej informacji? Możesz je znaleźć w zakładce sayBabel lub kontaktując się z nami.

loga